TR Sohbet


TR Sohbet

TR Sohbet ederiz diye oturduk karşı, karşıya. Elimizde sigara, birbirimize doğru baktık. Neden diyordu gözlerimiz? Neden bu kadar uzak kalmıştık? Neden gerçekten de birlikte planladıklarımızı hayal ettiklerimizi yapamamıştık? Gözlerimiz birbirine bunu anlatıyordu. Kimsesiz değildik. Ailesiz, yuvasız değildik. Sadece birbirimizden ayrı dünyaları yaşamak zorunda kalmıştık. Ekmek kavgası nedeniyle uzak kalmıştık.

Derin bir nefes aldı sigarasından, öne doğru eğildi. Kısık bir ses tonuyla “Şimdi ne yapıyoruz?” dedi. İçimden “Yeter artık, tabi ki her şeyi yok sayıyoruz. Her şeye yeniden başlıyoruz.” diyeceğim geldi. Ama omzumda ki sorumluluklar, hayat telaşesi, yorgunluğum engel oldu dilime. Sadece ağzımdan ” Bilmiyorum.” kelimesi çıktı. Birbirimize bakmaya ve gözlerimizle sohbet etmeye devam ettik. O bana gözleriyle, beni nasıl özlediğini, ne kadar hasret olduğunu anlatıyordu. Gözleriyle seviyordu adeta. O anı yaşıyordu. Keyfini çıkarıyordu. Bense kafamda milyonlarca düşünce, endişe, soru işaretleri ile yüklü bakıyordum ona. Ne olacağını bilir gibi değil, bilmiyor gibi bakıyordum. Dopdolu bakışlarım adeta bomboştu. Sonu olmayan bakışlardı, sonunda neler olacağını bilmeyen bakışlar. Ayağa kalktım, göz bebekleri küçüldü. “Gidiyor musun? Yoksa bu kadar mı zamanımız vardı?” dercesine gözleri aşağı doğru eğildi. “Ben biliyorum” dedi. Neyi biliyordu ki oysa, hangisini bilebilirdi. Benim içimde kopan fırtınaların hangisinden haberi vardı? Hiç birinden yoktu. Bilemezdi. İmkansızdı. İleri doğru bir adım attım. “DUR!!” dedi. Duramazdım, ben ne kendime ne de ona bunu yapamazdım. Sonu olmayan bir maceraya atılacak kadar güçlü değildim. Duramazdım.

TR Sohbet

Pişman Olacaklarını Yapma

Adımlarım arttıkça sesi daha da yükseliyordu. Adeta çığlık gibiydi. “Hayır, hayır sen gidemezsin, sen bana bunları yapamazsın, sen beni arkanda bırakamazsın!” diyordu. Ama bırakmak zorundaydım. Ona yükleyemem bu ağırlığı, onun kırılmasına, onun gözünden bir damla yaş akmasına kıyamazdım. Ben bu kadar ince düşünürken durup geri dönüp yanındayım, arkandayım, sağındayım, solundayım diyemezdim. Onu da ateşin içine atamazdım. O sadece şunu düşünmeliydi. “Ne kadar çok değer vermiştim oysa, ADAM sanmıştım, değilmiş.” demeliydi. Onun hakkına düşen o olmalıydı. Ben çekmeliydim geri kalanı. Kimsenin değildi o pay, yine benim payımdı. O sorumluluk sahibi ben olmalıydım.

Devam edecek…

SeoCommand


Yazar: admin

Görüntüleme: 56 defa

Kategori: Genel

Yayınlanma Tarihi: 21 Ocak 2021

2 Yorumlar
KivanC

emeğinize sağlık

DeLi_qiz

Ülke şehir farketmeden dostlukları kurulabileceğiniz =)) dertlerin ve mutlulukların paylaşılabileceğiniz en güzel yerdesiniz buyrun =))) katılın bizlere =))

Cevap bırakın